Een tijdje geleden werd ik benaderd door een man van net veertig. Ik noem hem ‘Klaas’ omdat hij liever niet met zijn werkelijk naam in deze column genoemd wil worden.
Terwijl ik terugrijd naar Nederland blijven deze woorden in mijn hoofd hangen. De woorden van een verslagen moeder die ik zojuist heb bezocht. Al negen jaar lang verkeert de Belgische Elza Wevers in onzekerheid over het lot van haar dochter Elke, haar enige kind.
Mijn hele leven al heb ik grote moeite met misstanden. Ik neem het altijd op voor de slachtoffers. Onrecht is bovendien mijn grootste drijfveer geweest om privédetective te worden.