Laatst las ik het boek ‘Niet horen, niet zien, niet zwijgen’ van Joyce de Ruiter. Een zeer aangrijpend verhaal. Joyce, moeder van twee dochters, lijdt aan een zeldzame ziekte waardoor deze jonge vrouw steeds slechter gaat horen en zien. Rond haar veertigste zal zij hoogstwaarschijnlijk én doof én blind zijn.
De afgelopen jaren ben ik in mijn beroep als particulier rechercheur meerdere keren getuige geweest van ernstige conflictsituaties in en na een scheidingsperiode. Meestal ging het daarbij om tenenkrommende toestanden. Wat mensen elkaar af en toe aandoen, valt soms bijna niet te beschrijven.
De politie had uitgebreid onderzoek gedaan naar het overlijden van haar moeder, maar kon niet met zekerheid vaststellen of mevrouw A. een natuurlijk of onnatuurlijk dood was gestorven.
Onze opdrachtgever had een charmante dame leren kennen in een club. Zij werkte daar als escortdame. Ze deed dat werk in de avonduren en had daarnaast een mooie baan bij een verzekeringsbedrijf. De verzekeraar was niet op de hoogte van haar nevenactiviteiten.
In deze column neem ik je mee naar een stalkingszaak die op mij diepe indruk heeft gemaakt. De getroffen familie gaat ermee akkoord dat ik opschrijf wat er is gebeurd.
Het had een leuke en onbezorgde studententijd moeten worden. Maar voor de 20-jarige studente was alles volkomen verkeerd uitgepakt. Wanhopig en verdrietig was ze, toen ze me benaderde.
Er was eens… een graaf die in een sprookjesachtige omgeving ver van ons koude kikkerlandje woont. Hij heeft een adembenemend kasteel op een groot landgoed, middenin de prachtige natuur. Damherten, reeën, konijnen en wilde zwijnen darren er naar hartenlust rond.
Keer op keer loop ik er als particulier rechercheur tijdens mijn onderzoeken tegenaan. Niets is wat het lijkt; een motto dat dan ook mijn visitekaartje siert.
Steeds vaker zie ik prachtige tv-programma’s om mensen te enthousiasmeren voor het politievak. In de publieke opinie is het immers vaak een ondergewaardeerd vak.